Skip to main content
Houding op uitvaart

De beide exen van Maud stierven op een tragische manier.

Maud scheidde twee keer. Beide exen stierven op een tragische manier. En alsof er nog niet genoeg gelijkenissen zijn; ze was op beide uitvaarten niet aanwezig.

Erkenning

2 keer gescheiden, 2 keer niet welkom op uitvaart

Maud scheidde twee keer. Beide exen stierven op een tragische manier. En alsof er nog niet genoeg gelijkenissen zijn; ze was op beide uitvaarten niet aanwezig. Iets wat haar erg veel verdriet doet. Toch zit er een belangrijk verschil tussen beiden, namelijk een vorm van erkenning. Waar bij haar eerste ex-man nog contact was en haar afwezigheid waarschijnlijk op een misverstand is berust, is dat bij haar tweede ex-man een heel ander verhaal. Die is zonder woord haar leven uitgewandeld en verbrak met bijna iedereen het contact. Zelfs hun eigen zoon moest zijn overlijden uit het plaatselijke sufferdje halen. De crematie was toen al in alle stilte voltrokken, terwijl Maud vindt dat iedereen recht heeft op afscheid.

‘De scheiding van mijn tweede man ging zo ongeveer via sms. Het was een moeilijke man en uiteindelijk ging dat niet meer. Maar de manier waarop we uit elkaar gingen vond ik wel heel erg. Hij liep de deur uit en dat was het dan, een einde aan een huwelijk van 23 jaar. Dan ben je allebei in de zestig jaar en dan moet het zo. Dat is toch niet normaal? Hij verbrak daarna het contact met bijna iedereen in zijn omgeving. Onze zoon zag hem heel af en toe, maar dat was het wel. Het was in principe wel een verzorgend type, maar alleen voor planten en kleine dieren. Als vader was hij niet geschikt. Hij kreeg later wel een nieuwe vrouw, een heel erg volgzaam type.

Crematie is al geweest

Zijn ziekte en overlijden voltrok zich al bijna net als zijn vertrek. Mijn zoon belde me op een dag. Zijn oom had hem gebeld dat er een rouwadvertentie van zijn vader in de regiokrant stond. Die had dus ook het overlijden van zijn eigen broer toevallig in het lokale blad moeten lezen. De crematie was ook al geweest. Dat vond ik erg, dat je eigen zoon er zo achter moet komen dat zijn vader niet meer leeft. Ik vond het ontroerend dat hij toch nog op Facebook een bericht zette dat hij van hem hield.

Later hoorde ik via via hoe zijn crematie was gegaan. Er waren slechts twee mensen geweest. Zijn laatste vrouw en een ex-collega waar hij nog wel mee omging. Dat is toch erg, alsof er niemand van je gehouden heeft. Ik weet ook bijna zeker dat hij dit zelf zo heeft opgedragen aan zijn vrouw. En dat terwijl hij vroeger hele andere wensen had. Hij was populair en wilde juist toen veel mensen op zijn uitvaart. Ook wist hij precies welke muziek er gedraaid moest worden. Ik vraag me nu daarom nog altijd af of die nummers bijvoorbeeld nog wel zijn gedraaid. Ik had er gewoon graag bij willen zijn.

Plek geven

Mijn zoon heeft het inmiddels wel een plek gegeven. Hij was destijds begin twintig. Dan heb je je toekomst nog voor je. Ik ben een stuk ouder en dan kijk je meer terug. Daarbij had ik de scheiding nooit verwerkt. Zijn overlijden was daarom extra moeilijk. Ik had het graag nog eens uitgepraat. Al hadden we tegen elkaar geschreeuwd, ik had heel graag zijn kant van het verhaal een keer gehoord. Die mogelijkheid is met zijn overlijden natuurlijk definitief verkeken. En als je dan ook nog eens heel bewust wordt geweerd van het allerlaatste afscheid, dan krijg je helemaal geen afsluiting.

Bewust buitenspel gezet

Die bewuste keuze. Daar zit voor mij het grootste onrecht. Bij mijn eerste ex-man was het daarom ook anders. Hoewel ik ook niet op zijn uitvaart was en dat heel graag had gewild, weet ik dat ik daar niet bewust ben geweerd. Hij had zelfmoord gepleegd en ik kan me voorstellen dat zijn familie het in alle hectiek daaromheen gewoon vergeten is. Dat zijn ook lieve mensen. Het was natuurlijk schrikken dat hij was overleden. En dat vond ik heel erg verdrietig, maar het maakt ook verschil dat ik geen hele kwalijke gevoelens meer had naar hem. We gingen bijvoorbeeld gewoon naar elkaars verjaardag. Wat ook heel erg scheelt, is dat onze dochter er gewoon was. Dat blijft uiteindelijk het belangrijkste.

Eigen ceremonie

Als je geen afscheid kunt nemen, moet je zelf maar iets doen. Ik heb voor mijn laatste ex-man daarom ballonnen opgelaten op het strand. Om toch een soort van ceremonie te houden. Omdat hij gecremeerd is, is er ook geen graf waar ik heen kan. Ik heb daarom ook maar een beeldje in de tuin gezet. Dat is ook het enige wat ik mensen kan aanraden in een vergelijkbare situatie. Doe in ieder geval een soort ritueel als afsluiting. Het helpt niet heel veel, maar het is het enige wat je kunt doen. Maar waar ik liever iedereen bewust van zou willen maken is dat iedereen gewoon recht heeft op afscheid. Hoe hoog een conflict ook kan oplopen, wees je er bewust van dat mensen afsluiting nodig hebben. Want na de dood zijn de kansen om enigheid en verdriet terug te draaien definitief voorbij. Ik zal me daar nu bij neer moeten leggen, maar ik hoop voor anderen dat ze niet hetzelfde hoeven mee te maken; gun daarom iedereen zijn of haar afscheid.

vader en ex-man overleden
Scheiden & Overlijden

Meer ervaringsverhalen

Moet je naar de uitvaart van je ex-partner? Lifetri onderzocht of gescheiden Nederlanders naar de begrafenis of crematie van hun voormalig geliefde gaan. De dood van een ex maakt vaak veel gevoelens los maar als er kinderen in het spel zijn gaan die meestal voor. Lees het hele onderzoek van Uitvaart en ex en de ervaringsverhalen.

Anne

Anne's ouders waren gescheiden maar toen haar vader overleed was haar moeder wel op de begrafenis.

Paulien

Paulien's man overlijd tijdens de scheiding en dat zorgt voor problemen met de schoonfamilie.

Marieke

Marieke koos samen met haar kinderen een lied uit voor op de crematie van haar voormalig geliefde.

Maud

Maud, kreeg 2 keer te maken met een ex die overleed en mocht beide keren niet bij uitvaart zijn.

Lifetri heeft een duidelijk verhaal en een goede betaalbare verzekering.

- Linda Knuist

Bekijk alle reviews